Wkładka wewnątrzmaciczna

Wkładka wewnątrzmaciczna jest systemem umieszczanym w jamie macicy w celu zapobiegania ciąży. Jest łatwą w zastosowaniu i wysoce skuteczną metodą antykoncepcji. Wkładka wewnątrzmaciczna może być stosowana przez każdą kobietę, w tym również kobiety, które nie rodziły (wkładka Gynefix) po wcześniejszym uwzględnieniu przeciwwskazań do jej stosowania.

Najlepszy możliwy czas do aplikacji wkładki to pierwsze siedem dni cyklu miesiączkowego, po poronieniu w I trymestrze, oraz po okresie 6-8 tygodni od porodu.

ZALECENIA DLA PACJENTEK PRZED ZAŁOŻENIEM WKŁADKI WEWNĄTRZMACICZNEJ: W każdym przypadku założenie wkładki powinno być poprzedzone badaniem cytologicznym, w wybranych przypadkach oceną biocenozy pochwy, dokładnym badaniem ginekologicznym oraz oceną ultrasonograficzną.  Konsultacja poprzedzajaca założenie wkładki wewnatrzmacicznej obejmuje również dokładny wywiad ze szczególnym uwzglednieniem chorób ginekologicznych, przebytych operacji, chorób przewlekłych, alergii, stosowanych leków i innych. Ponadto Pacjentka uzyskuje pełną informację odnośnie działania wkładki wewnatrzmacicznej, przebiegu zabiegu, objawów ubocznych i możliwych działań niepożądanych.

Wkładka w całości umieszczana jest w jamie macicy. Na końcu każdej wkładki znajduje się nitka służąca kontroli prawidłowości jej umiejscowienia oraz ułatwiająca jej usunięcie.

Najczęściej stosowane i najbardziej popularne wśród pacjentek są nastepujace rodzaje wkładek zakładane na 3,5, lub 10 lat w zależności od jej rodzaju:

  • wkładki zawierające miedź
  • wkładki uwalniające hormon (lewonorgestrel) - Mirena, Jaydess, Levosert
  • wkładka Gynefix

Obecnie uważa się, że działanie wkładki polega głównie na wytworzeniu niesprzyjającego plemnikom środowiska wewnątrzmacicznego. Wkładki zawierające miedź wywołują miejscową jałową reakcję zapalną, zmiany w śluzie szyjkowym i wydzielaniu endometrium. Wkładki uwalniające progestagen dodatkowo częściowo hamują rozwój pęcherzyka jajnikowego i owulację.

Powrót płodności następuje od razu po usunięciu wkładki, bez względu na czas jej stosowania.

Najważniejsze przeciwwskazania do założenia wkładki wewnątrzmacicznej to:

  • ciąża, lub podejrzenie ciąży
  • istniejące, lub nawracająca stany zapalne narządów miednicy mniejszej,
  • infekcje dolnego odcinka dróg rodnych
  • wady anatomiczne macicy (miedzy innymi: mięśniaki, polipy, przegroda macicy)
  • nowotwór, lub podejrzenie nowotworu szyjki macicy
  • w przypadku wkładki hormonalnej: - nowotwory hormonozależne, niezdiagnozowane krwawienia z dróg rodnych, choroby wątroby, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, porfiria