Najczęstsze przyczyny niepłodności

Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu niepłodność jest definiowana, jako niemożność zajścia w ciążę po roku regularnego współżycia bez zabezpieczenia z tym samym partnerem. Wskazuje to na istnienie przyczyny, która upośledza, lub wręcz uniemożliwia zajście w ciążę. Problem ten dotyczy około 20% osób w wieku rozrodczym.

Po roku starań bez upragnionego efektu należy rozpocząć diagnostykę. Prawidłowo prowadzony proces diagnostyki niepłodności powinien objąć obojga partnerów i opierać się o:

  • dokładny wywiad
  • badanie ginekologiczne
  • diagnostyka hormonalna
  • ocena owulacji
  • ocena drożności jamy macicy i jajowodów
  • badanie nasienia partnera

W niektórych, uzasadnionych medycznie sytuacjach diagnostykę rozpoczyna się we wcześniejszym okresie. Dotyczy to m. in.

  • kobiet po 35 roku życia
  • zaburzeń miesiączkowania
  • patologii narządu rodnego
  • potwierdzonego czynnika męskiego niepłodności

W niektórych sytuacjach konieczne jest wykonanie dodatkowych badań jak laparoskopia, czy ocena rezerwy jajnikowej. Istnieje wiele czynników mających istotny wpływ na płodność: wiek, waga, wysiłek fizyczny, styl życia, praca zawodowa, czynniki emocjonalne, zakażenia, choroby towarzyszące, przebyte operacje

Najczęstsze przyczyny niepłodności to:

  • zaburzenia owulacji
  • nieprawidłowości jajowodów
  • endometrioza
  • nieprawidłowa budowa macicy
  • czynnik męski niepłodności

Diagnozę udaje się postawić u około 90% niepłodnych par. W pozostałych przypadkach stwierdza się niepłodność idiopatyczną – niewyjaśnioną, będąca największym wyzwaniem dla lekarza klinicysty. W każdym przypadku proponowana droga diagnostyki powinna opierać się na rozważnym, indywidualnym podejściu do borykającej się z problemem płodności pary.